خلوتی با خالد نقشبندی
غزل شماره ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رو به محراب دو ابرویت عبث کردم عبثسجده سوی کعبه کویت عبث کردم عبث
۲
آن نئی رحمی به حال داد خواهان آیدتدست در زنجیر گیسویت عبث کردم عبث
۳
بر سر راهت چو خاک افتادنت بی سود بودناله شبگیر در کویت عبث کردم عبث
۴
کاکلت را مشک چین گفتم خطا گفتم خطانسبت خورشید با رویت عبث کردم عبث
صفحهٔ ۱ از ۲