خلوتی با دقیقی
شمارهٔ ۴
ابیات پراکنده
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میِ صافی بیار ای بُت که صافی استجهان از ماه تا آن‌جا که ماهی است
۲
چو از کاخ آمدی بیرون به صحراکجا چشم افکنی دیبای شاهی است
۳
بیا تا می خوریم و شاد باشیمکه هنگام می و روز مناهی است
صفحهٔ ۱ از ۱