خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وبال گشت گل باده بر پلاس مراکه هرکه دید بدی گفت در لباس مرا
۲
اساس قصر بهشتم چگونه راست شود؟چو صرف میکده‌ها می‌شود اساس مرا
۳
همین‌قدر که نمک بر جراحتم نزنندبود ز مردم آسوده التماس مرا
۴
هوای هم‌نفسم بود چون ستم دیدمکنون ز سایهٔ خود می‌شود هراس مرا
صفحهٔ ۱ از ۲