خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به گوش خود ز مردم بشنوی گفتار رااز خوی خجلت بشویی نسخهٔ اشعار را
۲
شعر خود را گر به از هر شعر دانی دور نیستبهتر از آب بقا باشد عرق بیمار را
۳
در بلندی همچو آن، دیگر نداری مصرعیزینت دیوان خود کن طرهٔ دستار را
۴
در سواد نامه‌ات هر لفظ معنی می‌خوردچاره‌ای کن آخر این موران معنی‌خوار را
صفحهٔ ۱ از ۲