خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرتو حسن ز بس سوخته بال و پر ماسرمهٔ دیدهٔ عنقا شده خاکستر ما
۲
کشتهٔ عشق بتان زندهٔ جاوید بوددم عیسی‌ست دم تیغ جفا بر سر ما
۳
اوّل گام به سر منزل مقصود رسیمبیخودی در ره تحقیق بود رهبر ما
۴
از غلاف هوس نفس برآییم چو تیغتا به کی در پس این پرده بود جوهر ما
صفحهٔ ۱ از ۲