خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رنگین کنی زخون جگر گر خیال راشاید که دلنشین شود اهل کمال را
۲
در پیش قامت تو چو بید موله استسر بر زمین ز بار خجالت نهال را
۳
مایل به ابروی تو دم حیرتم که هستحاجت به همنشین ادافهم لال را
۴
ترسم به شیشه خانهٔ رنگت فتد شکستبا ماهتاب چهره مکن آن جمال را
صفحهٔ ۱ از ۲