خلوتی با سعدی
بخش ۲ - گفتار اندر نواخت ضعیفان
باب دوم در احسان
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پدرمرده را سایه بر سر فکنغبارش بیفشان و خارش بکن
۲
ندانی چه بودش فرو مانده سخت؟بود تازه بی بیخ هرگز درخت؟
۳
چو بینی یتیمی سر افکنده پیشمده بوسه بر روی فرزند خویش
۴
یتیم ار بگرید که نازش خرد؟وگر خشم گیرد که بارش برد؟
صفحهٔ ۱ از ۵