خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این است نهان از نمک آن تازه‌جوان راکز هوش رود هر که تماشا کند آن را
۲
آهوی ختایی فکند نافه به صحراگر بنگرد آن خال و خط مشک‌فشان را
۳
خامانِ دل‌آسوده که از داغ ملامتسوزند دل برهمن سوخته‌جان را
۴
گر چشم خدابین دهد این طایفه را حقترسم به خدایی بپرستند بتان را
صفحهٔ ۱ از ۲