خلوتی با سعدی
بخش ۱۳ - حکایت در معنی سفاهت نااهلان
باب چهارم در تواضع
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طمع برد شوخی به صاحبدلینبود آن زمان در میان حاصلی
۲
کمربند و دستش تهی بود و پاککه زر برفشاندی به رویش چو خاک
۳
برون تاخت خواهندهٔ خیره روینکوهیدن آغاز کردش به کوی
۴
که زنهار از این کژدمان خموشپلنگان درندهٔ صوف پوش
صفحهٔ ۱ از ۹