خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صاحبا، عمر عزیز است غنیمت دانشگوی خیری که توانی ببر از میدانش
۲
چیست دوران ریاست که فلک با همه قدرحاصل آن است که دایم نبود دورانش
۳
آن خدای است تعالی، ملک الملک قدیمکه تغیّر نکند ملکت جاویدانش
۴
جای گریه‌ست بر این عمر که چون غنچهٔ گلپنج روز است بقای دهن خندانش
صفحهٔ ۱ از ۳