خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشناخت دل از زلف تو ویرانهٔ خود رادیوانه و شب گم نکند خانهٔ خود را
۲
از کوی تو می‌آیم و از خود خبرم نیستپرسم مگر از غم ره کاشانهٔ خود را
۳
در خانهٔ ما یار و عجب آنکه ز هرکسجستیم خبر دادن نشان خانهٔ خود را
۴
بی‌وعده نشستیم به ره منتظر امابا یار نگفتیم ره خانهٔ خود را
صفحهٔ ۱ از ۲