خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پی احیای من روح روان من بیاقالب بی‌جانم از هجر تو جان من بیا
۲
چون زدی تیری و بر خاکم فکندی بر سرماز قفای تیر خود ابروکمان من بیا
۳
چند باشم تلخ‌کام از حسرت گفتار تولب پر از شهد سخن شیرین‌دهان من بیا
۴
سوختم از آرزوی ترک تازت بر سرمگرم جولان همچو برق آتش‌عنان من بیا
صفحهٔ ۱ از ۳