خلوتی با ادیب صابر
شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باد سحری طرب فزایدغم از دل غمکشان زداید
۲
بادی که به صبحدم برآیدبی باده مرا طرب فزاید
۳
دل در بر من بدو شتابدجان در تن من بدو گراید
۴
گر جان برمش به هدیه زیبدور دل دهمش به تحفه شاید
صفحهٔ ۱ از ۳