خلوتی با وحیدالزمان قزوینی
بخش ۳۷ - صفت رمّال
شهرآشوب کوچک
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رمّال که از غمش چو نالمدارد خبری ز کلّ حالم
۲
آن شوخ مرا ز حُسن گل بوشچون قرعه نموده خانه بر دوش
۳
ویران دل من که وقف یار استچون خانه ی رمل بی حصار است
۴
از دیدن او دو چشم پُر خونآتش ریزد چو شمع وارون
صفحهٔ ۱ از ۲