خلوتی با سراج قمری
شمارهٔ ۶
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو باز شد به شکر خنده پستهٔ دهنشگشاد تنگ شکر طوطی شکر سخنش
۲
فکند نافه ی خود آهو از حسد بر خاکبه پیش چیندو زلف چو نافهٔ ختنش
۳
زبهر خدمت قد چو سرو او در باغبنفشه وار شود قد سرو، برچمنش
۴
پر از شکوفه کند نرگس پرآب مرارخ چو نسترن و قامت چو نارونش
صفحهٔ ۱ از ۷