→ گزیدهٔ اشعارسراج قمری
سراج قمری
قصاید
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱نزدیک شد که زلزله ی صدمت فنا←شمارهٔ ۲تا با خودی بدان که قوی دوری از خدا←شمارهٔ ۳هرکه را غیبتی از خویش میسر گردد←شمارهٔ ۴جایی که زلف کافر تو سر برآورد←شمارهٔ ۵گرفته ای زلب لعل، روی من در زر←شمارهٔ ۶چو باز شد به شکر خنده پستهٔ دهنش←شمارهٔ ۷روزی چو آه خویش، سوی سدره برپرم←شمارهٔ ۸نی نی، زهر که هست فروتر، فروترم←شمارهٔ ۹صدری که برکشید کفش، ورچه چاکرم←شمارهٔ ۱۰چند از پی نان برپا در پیش کسان چون خوان←شمارهٔ ۱۱زهی صیت عدلت همه جا گرفته←شمارهٔ ۱۲دو عالمی تو و خود را نکو نمی‌داری←شمارهٔ ۱۳به چهره صورت چینی، به زلف مشک تتاری←شمارهٔ ۱۴اشک طوفان سیل کو تا داد گریه دادمی←شمارهٔ ۱۵هنوز آب‌صفت پای‌بستهٔ لایی←