خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پریشانی من گر خبری بود تو رابه من و حال دل من نظری بود تو را
۲
زنده گردم زِلحد رقص کنان برخیزمبعد مرگ ار به مزارم گذری بود تو را
۳
به شبیه قد و رخسار بت من بودیبه سرای سروچمن گر قمری بود تو را
۴
یا که چون طره او مشک ترت بود ثمریاخرامیدن و پای دگری بود تو را
صفحهٔ ۱ از ۲