خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سویت از چه ز محراب می کند رو رامگر به شیخ نمودی تو طاق ابرو را
۲
چونیشکر ز قدم تا به فرق شیرینیبگوئی ار همه تلخ وترش کنی رو را
۳
مه است منخسف است آفتاب منکسف استویا حجاب به رخسار کرده ای مورا
۴
کنی اسیر دل خسته را به چنگل زلفچنانکه صید کند شاهباز تیهو را
صفحهٔ ۱ از ۳