خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وه که از این زندگانی دل به تنگ آید مراشیشه عمر از خدا خواهم به سنگ آید مرا
۲
دارم از بس دل غمین هستم ز بس اندوهگیناین فراخی جهان در چشم تنگ آید مرا
۳
برندارم دست از او تا زونگیرم کام دلگر که دامان اجل روزی به چنگ آید مرا
۴
یونسم نه یوسفم نه پس چرا چون این وآنگه به چه گه جای درکام نهنگ آید مرا
صفحهٔ ۱ از ۲