خلوتی با سوزنی سمرقندی
شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای رسیده شبی بگازه منتازه بوده بروی تازه من
۲
نرم گشته بلوس و لابه منگرم گشته بآفر ازه من
۳
لعل کرده رخ مزعفر خویشبمی همچو آب غازه من
۴
نیم مستک فتاده و خوردهبی خیو این خدنگ یازه من
صفحهٔ ۱ از ۳