خلوتی با سوزنی سمرقندی
شمارهٔ ۳۴ - تا سر من همی بود بر دوش
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
. . . ن ترک من، آن بت سیمینهست سرخ و سپید و گرد و سمین
۲
. . . ایر از آن . . . ن به عافیت هر شبسیم بستر کند، سمن بالین
۳
تنگ حلقه است . . . ن چو خاتم و ایردر نشیند به خاتمش چو نگین
۴
نه همه . . . ن چو یکدیگر باشدنه همه میوه‌ای بود شیرین
صفحهٔ ۱ از ۳