خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی به چشم لطف مه من بوبین مرادر آتش فراق مسوز اینچنین مرا
۲
نی قاصدی که با تو رساند پیام مننی همدمی که با تو کند همنشین مرا
۳
دست از ستم بکش که جفاپیشگان شهربی رحمیت شنیده کنند آفرین مرا
۴
تا دامن وصال تو از دست داده امچون اژدها فرو برد این آستین مرا
صفحهٔ ۱ از ۳