خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قبا کشیده به بر قامت بلند تو راشکر گرفته در آغوش نوشخند تو را
۲
هلال تا به رکاب تو سر نهد چون نعلهزار بار ببوسد سم سمند تو را
۳
دلم شکسته و عمریست آرزو داردهوای سنبل زلف شکسته بند تو را
۴
به حال خسته خود این همه تغافل چیستفراق زیر و زبر کرده دردمند تو را
صفحهٔ ۱ از ۲