خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بخت تیره بود تازه داغ لاله مافتیله آه بود در چراغ ناله ما
۲
ز بحر کاسه گرداب پر نمی گرددچگونه آب نگردد دل پیاله ما
۳
جهانیان در گفت و شنود بربستندنصیب رخنه دیوار شد رساله ما
۴
دماغ سوختگان را که می کند روشنتهی شدست ز روغن چراغ لاله ما
صفحهٔ ۱ از ۲