خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بردیم باز بر سر نظاره دیده راکردیم رام دیده نگاه رمیده را
۲
بردیم نام دلبر و کردیم بی‌قراراین خون آرمیده عمری طپیده را
۳
سیلاب غصه‌ام ز درون جوش می‌زندمن گل کنم ز ساده‌دلی بام دیده را
۴
جز داغ لاله هیچ گیا دلپذیر نیستآهوی در دیار محبت چریده را
صفحهٔ ۱ از ۲