خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به صبوری بفریبم دل شیدایی رادر جگر بند کنم ناله صحرایی را
۲
دم ز انکار محبت زدم و بد کردمنه که این باد بریزد گل رسوایی را
۳
باغبان خواست که حیران گل و خار شویمبست بر دیده ما راه شناسایی را
۴
آسمان ماتم خس خانه خود‌گیر که سوختدامن ناله ما دست شکیبایی را
صفحهٔ ۱ از ۲