خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شناخت ذوق بهار آنکه گل به دامان ریختچو چید از جگر لاله داغ بر جان ریخت
۲
ز بی‌مروتی ابر این چمن سوزمکه بر من آتش و بر خار و خس گلستان ریخت
۳
چه نا‌امیدی در خواب دیده آمد دوشکه جای اشک همه شب نگه ز مژگان ریخت
۴
چه چشم بد دگر این روزگار برهم زدکه دسته دسته مرا نیش بر رگ جان ریخت
صفحهٔ ۱ از ۲