خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون عدم از بر عالم برخاستبه هم آغوشی ما غم برخاست
۲
هر کجا صبح زدم چتر نشاطشام از آن نوحه ماتم برخاست
۳
خواب با دیده بختم چو نشسترسم آسایش از آن هم برخاست
۴
درد جامم به جهان افشاندندشعله شوق ز عالم برخاست
صفحهٔ ۱ از ۲