خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناله رازی‌ست که در سینه نهفتن ستم استگوهر گوش بدین نیش نسفتن ستم است
۲
خواب نامحرم و در دیده رخش پرده‌نشینگر همه بر دم تیغ است که خفتن ستم است
۳
راز حسن از دم روح‌القدس آزرده شودسر هر موی زبان کردن و گفتن ستم است
۴
دیده خمیازه کشد بی می نظاره اوورنه بی دوست برین غنچه شکفتن ستم است
صفحهٔ ۱ از ۲