خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار گل ز جگر در کنار خنده ماستخزان عافیت ما بهار خنده ماست
۲
برون بهشت و درون دوزخست پرهیزیداز آن گیاه که در مرغزار خنده ماست
۳
هزار شکر که حساد ما نمی‌دانندکه گریه تازه گل نوبهار خنده ماست
۴
ز زخم بس که شکفتیم نوبهاران راهزار قافله در زیر بار خنده ماست
صفحهٔ ۱ از ۲