خلوتی با عمادی شهریاری
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدح بر دست من نه ساقیا زودکه کار از حد گذشت و بودنی بود
۲
به باران باده گلگون من دهکه یار گلرخم دیدار بنمود
۳
می و معشوق دارم غم چه دارمنه دل اندر زیان بندم نه در سود
۴
نماند این جهان در دست کس دیربه شادی بگذرانیم این جهان زود
صفحهٔ ۱ از ۲