خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۱۴
غزلیات ناتمام
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرتو آن مه‌جبین بی‌تاب می‌سازد مرادیدن آن سیم‌تن سیماب می‌سازد مرا
۲
طاق ابرویی که من زان کعبهٔ جان دیده‌امروی‌گردان آخر از محراب می‌سازد مرا
۳
کی تواند داد کام من عقیق دلبرانآب چون گردد جگر سیراب می‌سازد مرا
۴
موبه‌موی خویش وقف غصّه و غم کرده‌امهمچو زلف یار پیچ و تاب می‌سازد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲