خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای باده ز خون من به جامتاین می به قدح بود مدامت
۲
خونم چو می ار کشی حلالتمی بی من اگر خوری حرامت
۳
مرغان حرم در آشیان‌هادر آرزوی شکنج دامت
۴
بالای بلند خوش خرامانافتادهٔ شیوهٔ خرامت
صفحهٔ ۱ از ۲