خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میفشان جعد عنبر فام خود راببین دلهای بی آرام خود را
۲
سپردم جان و بوسیدم دهانتبه هیچ آخر گرفتم کام خود را
۳
به دشنامی توان آلوده کردنلب شیرین درد آشام خود را
۴
دلم در عهد آن زلف و بناگوشمبارک دید صبح و شام خود را
صفحهٔ ۱ از ۳