خلوتی با عطار
(۱۰) حکایت روباه که در دام افتاد
بخش چهاردهم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدام افتاد روباهی سحرگاهبروبه‌بازی اندیشید در راه
۲
که گر صیّاد بیند همچنینمدهد حالی بگازر پوستینم
۳
پس آنگه مرده کرد او خویشتن راز بیم جان فرو افکند تن را
۴
چو صیّاد آمد او را مرده پنداشتنمی‌یارست روبه را کم انگاشت
صفحهٔ ۱ از ۶