خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۴
باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون قاعدهٔ وجود پنداشتن استو افزون طلبی ما کم انگاشتن است
۲
تا چند چو کرم پیله بر خویش تنیمچون هرچه تنیده، رَسْم، بگذاشتن است
صفحهٔ ۱ از ۱