خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۰
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چندان که دل من به سفر بیش دَرَستره نیست، چو او به جوهر خویش دَرَست
۲
بس وادی سخت و بس ره صعب که ماکردیم ز پس هنوز و ره پیش دَرَست
صفحهٔ ۱ از ۱