خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی به کمال برتر از خورشیدمگه در نقصان چو ذرّهای جاویدم
۲
هرگه که به استغناء او مینگرمبیم است که منقطع شود امیدم
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن