خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۶
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر در همه عمر آرزوئیم بوَداز وصلِ تو قدرِ سرِ موئیم بوَد
۲
بی روی تو بر روی ازان میگریمتا پیشِ تو بو که آب روئیم بوَد
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق