خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۷
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شدجانم ز جهان واله و مدهوش تو شد
۲
بر سیمِ بناگوش تو چون جملهٔ خلق،در مینگرند، حلقه در گوش تو شد
صفحهٔ ۱ از ۱