خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بویی ز گلشنی است به‌دل خارخار ما باید که بشکفد گلی آخر ز خار ما
۲
در نقش هر نگار نگر نقش آن نگار گرچه نگار و نقش ندارد نگار ما
۳
رفتم چو در کنارش از من کناره کرد کر خود کناره گیر و درآرد کنار ما
۴
کردیم از دو کون غم دوست اختیار بگرفت اختیار ز ما اختیار ما
صفحهٔ ۱ از ۳