خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
بخش ۱۱ - در نیکامی و بدنامی می گوید
کارنامهٔ زندان
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه از انسان که چون شود سوی پستهیچ چیزش نمی‌شود پابست
۲
ور شود سوی اوج، شاه شودبرتر از آفتاب و ماه شود
۳
گه به عین‌الحیات گیرد جاگَه شود شوم‌تر ز مرگ فجا
۴
نیکنامی عزیزتر چیزی استفرخ آن کو به نیکنامی زیست
صفحهٔ ۱ از ۱۳