خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پوشد ز زشک یلمق تو اطلس آفتابپیش رخ تو ذره بود واپس آفتاب
۲
جز زلف تو که سجد کند آفتاب رادر دور حسن تو نپرستد کس آفتاب
۳
گر آفتاب تیره شود با کمال نوریک لمعه از لقای تو ما را بس آفتاب
۴
گفتم مگر به سر رسدم آفتاب وصلدر طالعه نبود بدین سدرس آفتاب
صفحهٔ ۱ از ۲