خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که بویِ رَیاحین دَمید و گُل بِشِکُفْتصبا به زُلْفِ مُعَنْبَر، بَساطِ سَبْزِه بِرُفْت
۲
به باغ، نَرْگِسِ مَخمور، جامِ جَم بَرداشتبه بَزْمگاهِ چَمَن، لالِه، پُر پیاله گِرِفْت
۳
صبا به دستِ سَحَرْگَه به نُوکِ نِیْزِه‌یِ خارحَریرِ گُل بِدَرید و قَبایِ غُنْچِه بِسُفْت
۴
میانِ سَبْزِه‌یِ سیراب، عَکْسِ لاله ببین!که لَعْلِ ناب چگونه‌ست با زُمُرُّد، جُفْت
صفحهٔ ۱ از ۲