خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟خصمی به چراغم نبود باد صبا را
۲
در سایه دیوار خودم خفته غمی نیستگر بر سر من سایه نیفتاد هما را
۳
یا منع من از دیدن رویش منماییدیا دیده گشایید و ببینید خدا را
۴
گردیده بلا رام مبادا رمد از دلزنهار به دردم مکن اظهار دوا را
صفحهٔ ۱ از ۲