خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فکند از نظری دیده حسود مراز خویش کرده جدا آتشی چو دود مرا
۲
غرور کعبه روانم دلیل بتکده شدوگرنه تاب فراق حرم نبود مرا
۳
روا مدار که گردد مزید خواهش غیرنوازش ستمی کز تو چشم بود مرا
۴
ز سیر گلشن وصلت چه طرف بربستمبه غیر از این که به دل حسرتی فزود مرا
صفحهٔ ۱ از ۲