خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز هجر کرد خبردار وصل یار مراصلای گشت خزان می‌دهد بهار مرا
۲
سواد زلف بتان است نسخه بختمسفیدبخت ندیده است روزگار مرا
۳
ز عشق تا شدم آسوده زارتر گشتمفزود نشئه این باده از خمار مرا
۴
فغان که سوختم و آستین لطف کسینرفت آینه خاطر از غبار مرا
صفحهٔ ۱ از ۲