خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند سوزد برق غم مشتی خس و خاشاک راآتشی خواهم که سوزد خرمن افلاک را
۲
چشم ما پاک است چون خورشید از آلودگیدامن پاکی بود شایسته چشم پاک را
۳
شوق آتش تا نسازد خلق را گرم گناهچون برون آیی بپوش آن روی آتشناک را
۴
بهر قتل عشق‌بازان دیر می‌آید اجلرخصت یک غمزه فرما نرگس چالاک را
صفحهٔ ۱ از ۲