خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناگفته ماند صد سخن آرزو مرالب بسته ناامیدی ازین گفتگو مرا
۲
در چشم خلق بس که مرا خوار کرده‌اینشناسد آب روی، کس از آب جو مرا
۳
دور از تو کار خنجر الماس می‌کندساقی گر آب خضر کند در گلو مرا
۴
من دل به خال و خط ندهم مهر پیشه کنبلبل نیم که مست کند رنگ و بو مرا
صفحهٔ ۱ از ۲