خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عنبرین‌موی تو ، بر طرف جبین می‌گذردیا ز گلزار ختا آهوی چین می‌گذرد
۲
گر کند باز ز هم کاکل مشکین تو بادتا قیامت به خم و حلقه و چین می‌گذرد
۳
شد ز دل‌ها اثر تیر کمانداران راهمه بر گوش ز تیر تو طنین می‌گذرد
۴
با سر زلف سیاه تو چه گویم که مراشب چنان می‌رود و روز چنین می‌گذرد
صفحهٔ ۱ از ۴